Οι δύο δίδυμες κοπέλες του τίτλου γεννήθηκαν και ζούσαν τη δεκαετία του ’90 στον Νέο Ερινεό του Αιγίου. Είχαν ακόμη τρεις αδερφές-τι ειρωνεία της τύχης να έχεις ήδη τρεις κόρες, να πηγαίνεις-λογικά- για τον γιο και να κάνεις δίδυμα κοριτσάκια!!! Αφού κυκλοφορούσα στα μέρη τους αδιαλείπτως, η μοίρα με έριξε πάνω στη Βάσω. Μια συμπαθητική, καστανόξανθη αδύνατη κοπέλα που είχε ένα… ελάττωμα: δεν ενδιαφερόταν για μένα. Το ήξερα, το γνώριζα, το είχα ψυχανεμιστεί αλλά ο Ρένος Μπαλής (τουλάχιστον όσον αφορά το άλλο φύλο) δεν ήταν ποτέ δυνατό να κάνει πίσω. Αντιθέτως αυτή η ανάλυση της συμπεριφοράς της με έκανε να τη θέλω περισσότερο. Για παραίτηση; Ούτε λόγος…

Βλεπόμαστε τακτικά καθώς η Βάσω ανέβαινε στην Αθήνα και εγώ πήγαινα στο χωριό της. Κάποτε δημιουργήθηκε μια οικειότητα και αρχίσαμε να συζητάμε και πιο προσωπικά θέματα, ενώ το ενδιαφέρον μου είχε πλέον χτυπήσει κόκκινο. Κάποια στιγμή η Βάσω βρέθηκε στην πρωτεύουσα και δεν αρνήθηκε την πρότασή μου να βγούμε έξω ένα βράδυ. Δεν θυμάμαι καν αν ήταν καλοκαίρι ή χειμώνας αλλά είμαι βέβαιος πως τόπος συνάντησης ήταν το παλιό «Belle Helene» στην Πολιτεία. Επί τρεις συνεχόμενες ώρες τη φλερτάριζα διακριτικά αλλά και λιγότερο διακριτικά, συζητώντας κατά βάση περί ανέμων και υδάτων, χωρίς όμως να αποφεύγω τις αναφορές στις σχέσεις και τους δεσμούς. Υπήρχε τόση ένταση στην ατμόσφαιρα που, όταν έσκυψα να τη φιλήσω σε ένα ατελείωτο φιλί, ο… σερβιτόρος (που είχε την τύχη ή την ατυχία να ακούσει όλη αυτή την επίμονη προσπάθεια) ξέσπασε σε ένα δυνατό χειροκρότημα. Κάποια στιγμή αντιλήφθηκα πως μόνο εμείς είχα μείνει στο μαγαζί.

Αυτή η ιστορία φαινομενικά έδειχνε πως θα είχε αίσιο τέλος, με επισφράγισμα όσα διαδραματίστηκαν στο «Belle Helene», όμως η Βάσω αποδείχθηκε πως είχε άλλη γνώμη. Μου δήλωσε ορθά-κοφτά την επόμενη μέρα ότι με φίλησε για να διαπιστώσει πώς θα νιώσει και, από τα λεγόμενά της, μάλλον δεν… ένιωσε καλά. Είχα ήδη απογοητευτεί όταν χτύπησε το τηλέφωνό μου και ήταν στην άλλη άκρη της γραμμής η Πέπη. Δεν αμφέβαλα λεπτό πως θα γνώριζε με το νι και με το σίγμα τι είχε προηγηθεί με τη δίδυμη αδερφή της. Ομως, δεν φαινόταν να την απασχολεί και ιδιαίτερα. Ετσι, χωρίς πολλές κουβέντες, η Πέπη ήρθε στην Αθήνα για να συναντηθούμε στο γνωστό μπαράκι του «Ανδρόνικου» στο Χαλάνδρι. Εκεί θα βρισκόμαστε μαζί με ένα άλλο ζευγάρι από το οποίο θυμάμαι μονάχα τον φίλο μου τον Γιώργο. Αλλά αξίζει να διαβάσετε τι διεμείφθη πριν από τη συνάντηση. Εγώ, μεταξύ σοβαρού και αστείου, της πρότεινα να φορέσει… προκλητικά ρούχα κι εκείνη μου απάντησε γελώντας τι είναι αυτά που της προτείνω. Πίστευα πως είχα κάνει γκάφα τεραστίων διαστάσεων μέχρι που την είδα στο ραντεβού ντυμένη (ή γδυμένη) όπως ακριβώς της είχα προτείνει. Στο μπαράκι που πήγαμε ήταν ολοφάνερο πως η Πέπη ενδιαφερόταν σε αντίθεση με τη δίδυμη αδερφή της. Το θέμα δεν προχώρησε με δική μου υπαιτιότητα. Κάποια άλλη προφανώς είχε καταλάβει τη θέση της όμορφης Πέπης στην καρδιά μου.

Δεν είδα ποτέ ξανά ούτε τη Βάσω ούτε την Πέπη. Αλλά πάντα θα θυμάμαι πως σχεδόν τα έφτιαξα με τη μία δίδυμη τη στιγμή που ενδιαφερόταν η άλλη…

ΡΕΝΟΣ ΜΠΑΛΗΣ