Μιλτιάδης Μαλακάσης

Στον παλιό της Βενετιάς δρομάκο,

σ’ ένα μαγαζί,

μια ζωή περάσαμε μαζί

σε μιαν ώρα μέσα.

Φτερό είχα στο καπέλο μου και δράκο

στα στήθια ασημοκέντητο, κι εσύ,

κοντέσσα

του Ζωρντάνο Μαντρεπήλια,

τη μαντήλια,

χρώμα θαλασσί.

Ω, τα κρουστά πώς ανασήκωνες μετάξια,

απάνω από το πόδι το γραμμένο,

μ’ εκείνα σου τα χέρια, που ήταν άξια

ν’ αλείψουν μύρα τον Εσταυρωμένο!…