Η λέσχη της κόκκινης ή Γαλάζιας Αλεπούς, Τόλης Νικηφόρου

Η Συλλογή αυτοβιογραφικών διηγημάτων του λογοτέχνη Τόλη Νικηφόρου μας ξεναγεί στα παιδικά χρόνια μιας κατοχικής γενιάς, στις αγαπημένες του γωνιές της Θεσσαλονίκης και τις επαφές του με φίλους και εχθρούς της ποίησης. Ο τίτλος του βιβλίου αναφέρεται στην Τέχνη που πρέπει να είναι πάνω από τα χρώματα της πολιτικής τοποθέτησης των δημιουργών.

Το κάθε κεφάλαιο αρχίζει με κομμάτι ποιήματός του. Περιγράφει τα μαθητικά βιώματά του με το ξεκοκκάλισμα των λαϊκών περιοδικών αλλά και το άνοιγμα ενός νέου υπέροχου κόσμου με την είσοδό του στη Βιβλιοθήκη του Κολλεγίου Ανατόλια όπου φοίτησε. Η αγάπη του για τη Θεσσαλονίκη, την πόλη όπου γεννήθηκε και ζεί είναι διάχυτη και σε αυτό όπως σε όλα τα βιβλία του. Περιγράφει τις Λέσχες Ανάγνωσης στις οποίες συμμετέχει και  αφιερώνει μιαν ωδή στις βιβλιοθηκονόμους, επαγγελματίες και εθελόντριες που τις οργανώνουν και τις συντηρούν, δουλεύοντας πολλές φορές με επιμονή και μεράκι. Διασκεδαστική  είναι η αναφορά του στη Λέσχη Ανάγνωσης του ΚΑΠΗ και ενδιαφέροντα τα σχόλιά του για την αναλογία συμμετοχής των δύο φύλων σε αυτήν.

Ένα άλλο κεφάλαιο περιγράφει πώς γυρίστηκε το 2015 το ντοκυμανταίρ με θέμα τη ζωή του με τίτλο «Σ΄αγαπώ-Ελογοκρίθη» από το περιεχόμενο του τηλεγραφήματος που του είχε στείλει επί χούντας η σύντροφος της ζωής του Σοφία. Μου αρέσει η σταθερή αφιέρωση των βιβλίων του στη σύζυγο και το γιό του, δείχνει άνθρωπο με ξεκαθαρισμένες προτεραιότητες.

Θα ξεχωρίσω ιδιαίτερα τα κεφάλαια «Το Ασθενές Φύλο» και το «Η Παλιά Φρουρά Δεν Παραδίδεται». Πάντως το βιβλίο αποκαλύπτει το μυστικό της διαρκούς νεότητας του συγγραφέα: τη συνεχή επαφή του με δεκάδες ανθρώπους όλων των ηλικιών, από μαθητές μέχρι  συχνάζοντες σε ΚΑΠΗ και κυρίως το ενδιαφέρον του για ό,τι έχει να πεί ο κάθε ένας από αυτούς.

Για όποιον δεν είναι εξοικειωμένος με το ποιητικό του έργο, συνιστώ ιδιαιτέρως τη συλλογή «Φωτεινά Παράθυρα». Είναι υπέροχη.

 

Μ. Χ. Αναγνωστοπούλου