Πώς θα ήταν η ζωή αν δεν υπήρχε θάνατος;

Θα δούλευαν οι άνθρωποι αν δεν υπήρχε περίπτωση να πεθάνουν από την πείνα, το κρύο, την αρρώστεια; Ισως να δούλευαν μόνο αν άξιζε τον κόπο, για να εξασφαλίσουν μια καλύτερη ζωή, όχι  όμως με την αγωνία της επιβίωσης ούτε θα ανέχονταν τις ταπεινώσεις του κάθε εργοδότη. Και οι εργοδότες; Εργοδότες πάντα θα υπήρχαν. Δεν το κάνουν για την επιβίωση αλλά για την επιβεβαίωση: της αξίας τους, της καπατσοσύνης τους, του ανδρισμού τους, της εξυπνάδας τους, της εξουσίας τους.

Καλλιτέχνες θα υπήρχαν πολύ περισσότεροι απ΄ότι σήμερα αφού δε θα κινδύνευαν να «πεθάνουν στην ψάθα». Και έτσι πολλοί περισσότεροι άνθρωποι θα ήταν ευτυχείς. Ταλέντα θα εμφανίζονταν περισσότερα αφού δε θα καταπνίγονταν οι καλλιτεχνικές ανησυχίες προς χάριν μιας «σταθερής, σίγουρης δουλίτσας», αντίθετα θα ενθαρρύνονταν.

Τι θα προσέφερε στον άνθρωπο μια οποιαδήποτε θρησκεία αν δεν υπήρχε ο μπαμπούλας του θανάτου και το καρότο της μετά θάνατον ζωής; Τον κώδικα της ηθικής ζωής τον έχει κανείς γραμμένο μέσα του από τη στιγμή που γεννιέται ή μπορεί να τον εφαρμόζει το κράτος μέσω των νόμων του. Όχι πια φανατικοί θρησκόληπτοι ούτε πόλεμοι κατά των απίστων.

Αλλά τα κράτη πώς θα ήταν; Θα γίνονταν τότε πόλεμοι αφού δε θα μπορούσαν να σκοτώνονται οι άνθρωποι; Ποιος θα τους φοβόταν; Ακόμη και οι κυβερνήσεις των κρατών θα απομυθοποιούνταν αφού δε θα παρίσταναν πια ότι από τα χέρια τους κρέμονταν ανθρώπινες ζωές και θα έχαναν τις υπερεξουσίες που συγκεντρώνουν. Θα υπήρχαν βέβαια πολλά ακόμη να ασχοληθούν: εμπορικές συμφωνίες, θέματα βελτίωσης του επιπέδου ζωής των πολιτών κ.α. αλλά δε θα είχαν δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στους ανθρώπους που τους εμπιστεύτηκαν, όπως συμβαίνει τώρα. Οι άνθρωποι διαρκώς θα πλήθαιναν οπότε το κυριότερο καθήκον τους θα ήταν η εξεύρεση πόρων για να ζήσουν οι πολίτες. Θα αναγκάζονταν να φροντίσουν το περιβάλλον έστω κι αν όχι από αγάπη αλλά από την ανάγκη της αειφόρου ανάπτυξης; Η θα έδιναν βάρος στην αποίκιση του διαστήματος; Φοβάμαι το δεύτερο αν και πιστεύω ότι αν οι άνθρωποι ήξεραν ότι θα ζουν ακόμη και όταν έρθουν οι επόμενες γενεές δε θα φέρονταν τόσο απερίσκεπτα και απαίσια ενεργώντας κοντόφθαλμα  με βάση το «ό,τι κερδίσουμε τώρα. Αύριο δε θάμαστε εδώ». Τα σφάλματα στη δίχως θάνατο ζωή θα σε ακολουθούν για πάντα.

Θα έκαναν παιδιά οι άνθρωποι αν δε σκέφτονταν ότι τα χρειάζονται για να τους γηροκομήσουν; Μάλλον, αλλά όχι τόσο απελπισμένα όπως τώρα. Ισως να τα γεννούσαν για το σωστό επιτέλους λόγο: για να μοιραστούν μαζί τους μια όμορφη ζωή που αξίζει να τη ζήσεις. Οι γυναίκες δε θα επικαλούνταν το βιολογικό τους ρολόϊ ούτε θα το έπαιρνε κανείς στα σοβαρά. Θα μπορούσαν να τεκνοποιήσουν αν και ό,ποτε τους ερχόταν η επιθυμία.

Θα παντρεύονταν οι άνθρωποι αφού δε θα υπήρχε το «ώσπου να μας χωρίσει ο θάνατος»; Δε θα ήταν ανόητος ο γάμος για πάντα; Και ο πιο σφόδρα ερωτευμένος θα καταλάβαινε ότι τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Ισως υπήρχε κάτι να τον αντικαταστήσει: ένας γάμος 20ετίας, ας πούμε ή ο προσωρινός γάμος που όλα τα ενδεχόμενα θα καλύπτονταν από προγαμιαίο συμβόλαιο.

Το κράτος θα δυσκολευόταν να βάλει τους πολίτες να εργασθούν: θα σπούδαζαν πάλι αλλά όχι τόσοι πολλοί: πόσοι σπουδάζουν από πραγματική αγάπη για την επιστήμη και όχι για να γίνουν «κάτι» στην κοινωνία καθ΄υπόδειξη των γονέων τους; Σίγουρα πάντως δε θα σπούδαζαν στην ηλικία των 18 ετών παρά πολύ αργότερα και ίσως σε πολλούς  διαφορετικούς τομείς.

Φαντάσου ένα κόσμο όπου:

-επικρατεί η ειρήνη

-δε ζείς υπό το κράτος του φόβου για τη ζωή σου

-δεν τίθεται καν ζήτημα επιβίωσης: η πείνα, το κρύο, η δίψα, η αρρώστεια είναι δυσάρεστες καταστάσεις χωρίς οριακή κατάληξη το θάνατο.

-έχεις όλο το χρόνο να κάνεις τα ταξίδια που θέλεις, να γνωρίσεις όλο τον κόσμο. Ισως τον αγαπήσεις έτσι περισσότερο.

-έχεις τη δυνατότητα να ασχοληθείς με όλες τις καλές τέχνες: να ζωγραφίζεις, να τραγουδάς, να χορεύεις και ό,τι άλλο σου καπνίσει.

-τα γηρατειά δεν υπάρχουν για να πιέζεσαι να επισπεύδεις πράγματα ή να αποταμιεύεις για κάθε κίνδυνο που φαντάζεσαι.

Οι άνθρωποι θα γίνονταν καλύτεροι; Σίγουρα. Θα αντιμετώπιζαν όλα τα προβλήματα με άλλη αίσθηση: χωρίς άγχος, με μακαριότητα και φιλοσοφία. Ο αγώνας για την επιβίωση δε θα τους εμπόδιζε να μορφώνονται και να εξελίσσονται προς κάτι καλύτερο. Αυτό που είναι ο σκοπός του ανθρώπου: να τελειοποιηθεί και να φθάσει στο ανώτερο σημείο που μπορεί πνευματικά και ηθικά. Κανείς δε θα μπορούσε να επικαλεστεί την έλλειψη χρόνου σα δικαιολογία για οτιδήποτε. Απλώς θα αποκαλυπτόταν η τεμπελιά, η ανεπάρκεια ή η κακία σε όλο τους το μεγαλείο. Ο κόσμος θα ήταν πιο διάφανος.

Θα υπήρχε αληθινός φόβος για τίποτα τελικά; Μάλλον όχι. Από τη στιγμή που δε φοβάσαι την αρρώστεια, την πείνα, τη δίψα, το κρύο, το μόνο που μπορείς να φοβηθείς θα είναι ο πόνος ή η δυστυχία. Τη δυστυχία όμως έχει άπειρο χρόνο και συνεπώς άπειρες ευκαιρίες να την κατανικήσεις.

Οι σατανικές υπερδυνάμεις δύσκολα θα άφηναν τους ανθρώπους να ευτυχήσουν γιατί θα τους κόστιζε πολύ να μην πουλάνε όπλα και να μην υποδαυλίζουν θρησκευτικές διαφορές με σκοπό τον πόλεμο σε κάθε γωνιά της γής. Θα εφεύρισκαν διάφορους άλλους φόβους για να τους κρατούν υποδουλωμένους. Τι εξωγήϊνους, τι νέες επιδημίες από ιούς εργαστηρίων, τί τη μόλυνση του περιβάλλοντος που επίτηδες θα διόγκωναν αντί να τη μειώσουν, κ.α.

Πάλι οι άνθρωποι θα έκαναν ό,τι μπορούν για να εξουσιάζουν τους άλλους με σκοπό το κέρδος οποιασδήποτε μορφής. Πάλι τα κράτη θα μάλωναν για τη διεκδίκηση πόρων και εδαφών. Πώς όμως θα απειλούσαν το ένα το άλλο; Οι έμποροι όπλων θα εξακολουθούσαν να θησαυρίζουν; Τα όπλα θα μπορούσαν ίσως  να πληγώνουν, να πονάνε, να ακρωτηριάζουν αλλά δε θα τερμάτιζαν τη ζωή κανενός. Βρώμικα μυστικά δε θα μπορούσαν να σφραγίζονται με φόνους. Τι νόημα θα είχε η κάθε μαφία; Πολύ λιγότερη θα ήταν η επιρροή της αφού δε θα ενέπνεε το φόβο του θανάτου. Αφού δε θα υπήρχε φόνος δε θα υπήρχε και η θανατική ποινή.

Φαντάζομαι πάντως ότι λόγω περιορισμένων πόρων διατροφής και γενικά διαβίωσης, στην αρχή θα περιοριζόταν ο επιτρεπόμενος αριθμός παιδιών και μετά θα απαγορευόταν εντελώς η τεκνοποίηση. Οι άνθρωποι θα εξακολουθούσαν να σπουδάζουν, να δουλεύουν, να ερωτεύονται, να ταξιδεύουν, να διασκεδάζουν κλπ, αλλά κάποιοι ή όλοι κάποια στιγμή θα τα βαριόντουσαν όλα.

Τι θα γινόταν αν κάποιος ήθελε να τερματίσει τη ζωή του; Μήπως να τον έβαζαν στην κατάψυξη για μερικά χρόνια ώσπου η επιστήμη να εύρισκε έναν τρόπο θανάτου; Και ίσως κάποτε τον εύρισκε. Τότε θα άρχιζαν όλα από την αρχή όπως τα ξέρουμε σήμερα. Ο άνθρωπος ποτέ δεν είναι ευχαριστημένος με αυτά που έχει. Αυτή είναι και η κατάρα που τον κυνηγάει και δεν τον αφήνει να γίνει ευτυχισμένος ούτε να αφήσει τους άλλους να ευτυχήσουν. Και αν βρισκόταν το φάρμακο για την κατάργηση του θανάτου, ποιος θα το είχε στη διάθεσή του; Δε θα μας το έγραφαν βέβαια τα ασφαλιστικά μας ταμεία. Ποιόν θα συνέφερε να καταργηθεί ο θάνατος;

Όπως και να το κάνεις πάντως, αρκεί μόνο να φανταστείς το παραπάνω σενάριο για να συνειδητοποιήσεις ότι η ζωή που ζούμε είναι τέτοια που είναι γιατί είναι:Ζωή βασισμένη στο θάνατο.

 

Οδυσσέας